Zoutrif

Miriam Sluis

El Indjan

Ik zie alles, van de saliña tot de zee, van de Christoffelberg tot de Tafelberg. El Indjan. Zo noemen ze me nu, in het dorp bij de saliña. Ik ben een afgebroken rand van een naamloze hoekberg. De wind en de regen hebben mijn gezicht gevormd. Ik lijk op hen. De dorpelingen zien het ook, ze noemen me naar de oorspronkelijke bewoners. Zij die zijn verbannen, uitgestorven. Lang geleden, voor de dorpelingen. Voor mij is dat niet meer dan een fractie van tijd. Een nanoseconde, eigenlijk, sinds de eerste gloeiende lava uit de zeebodem omhoog kwam. Voor mij is het eender. Het begin. Het einde. Vandaag. Morgen. Een willekeurige dag. Het is altijd nu.

El Indjan  El Indjan  El Indjan